است ، اشاره به اين است كه نه تنها يك حسرت بر آنها مىخورى بلكه حسرتها بر آنها دارى . حسرت از دست دادن نعمت هدايت ، حسرت ضايع كردن گوهر انسانيت ، حسرت از دست دادن حس تشخيص تا آنجا كه زشت را زيبا مىبينند ، و بالآخره حسرت گرفتار شدن در آتش قهر و غضب پروردگار ! اما چرا حسرت نخور « براى اينكه خداوند از اعمال آنها آگاه است و آنچه را شايسته آنند به آنها همان مىدهد » ( * ( إِنَّ اللَّه عَلِيمٌ بِما يَصْنَعُونَ ) * ) . از لحن آيه دلسوزى فوق العاده پيامبر اسلام ص نسبت به گمراهان و منحرفان كاملا هويداست و چنين است حال يك رهبر الهى راستين كه از عدم پذيرش مردم نسبت به حق و تسليم در برابر باطل و پشت پا زدن به تمام وسائل سعادت آن چنان رنج مىبرد كه گويى مىخواهد قالب تهى كند . در آيه بعد با توجه به بحثهايى كه قبلا پيرامون هدايت و ضلالت و ايمان و كفر گذشت به بيان كوتاه و روشنى پيرامون مبدء و معاد مىپردازد و اثبات « مبدء » را با اثبات « معاد » در يك دليل جالب قرين كرده ، مىفرمايد : « خداوند همان كسى است كه بادها را فرستاد تا ابرهايى را به حركت در آورند » ( * ( وَاللَّه الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً ) * ) ( 1 ) . « سپس ما اين ابرها را به سوى سرزمين مرده و خشكى مىرانيم » ( * ( فَسُقْناه إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ ) * ) .

--> ( 1 ) درباره اينكه چرا فعل اول به صورت ماضى آمده ( ارسل ) و فعل دوم به صورت مضارع ( فتثير ) ، يكى به صورت غائب است ( ارسل ) و ديگر به صورت متكلم است ( فسقناه ) مفسران وجوهى ذكر كرده‌اند ولى چون دقيق به نظر نرسيد از آن صرفنظر شد ، ممكن است براى تفنن در بيان و تنوع در سخن بوده باشد .